Dört insan tipi : Zeki, haydut, çaresiz ve aptal. Toplumları ve kurumları çökerten şey: Aptallık ve haydutluk. Cipolla'nın beş yasası, Bonhoeffer'ın itirazı, toksik çalışan verileri ve kurumlarda zarar üretme kapasitesinin nasıl sınırlandırılabileceği bu yazıda ele alınıyor.

Bir bilgi yarışmasında olduğunuzu düşünün.Önünüzde iki seçenek var. Şimdi çekilirseniz 50.000 TL alacaksınız, para garanti. Bir sonraki soruya geçerseniz ve doğru cevabı verirseniz ödülünüz 500.000 TL olacak. Yanlış cevap verirseniz 50.000 TL de gidecek ve yarışmadan hiçbir şey alamadan ayrılacaksınız. Sunucu size dönüyor: "Devam mı, tamam mı?" Bu cevabı iki seçenekli basit sorunun arkasında kişilerin kararını etkileyen ve görünmeyen yapı Karar verme ve referans noktası bu ya

Masadaki iki tablo Takım koçu olarak bir kurumda yıl sonu performans değerlendirme toplantısındaydım. Masanın üzerinde iki tablo duruyordu. Birincisi tanıdıktı. Satış ekiplerinin hedef gerçekleştirme oranları, yüzdeler, renkli hücreler. Herkesin okumayı bildiği tablo. İkincisi alışılmadıktı. Aynı ekiplerin yıl boyunca aldığı stratejik kararların kaydıydı. Hangi müşteri segmentine odaklandılar, hangi fiyatlama modelini seçtiler, hangi pazarlardan çekildiler. Kararların kendisi

Deneyimli liderler neden kötü kararlar verir? Bu yazı, Campbell, Whitehead ve Finkelstein’ın dört zihinsel tuzağı üzerinden yanıltıcı deneyim, ön yargı, kişisel çıkar ve duygusal bağlılığın karar kalitesini nasıl bozduğunu anlatıyor. Güçlü sezginin ne zaman riske dönüştüğünü ve büyük kararlarda nasıl korunabileceğimizi gösteriyor.

🎧 Bu yazıyı daha detaylı örneklemelerle podcast olarak dinleyin. Aynı cadde üzerinde iki kahve dükkânı düşünün. İkisi de iyi kahve yapıyor, ikisinin de sadık müşterileri var. Bir gün birincisi fiyatlarını yüzde on düşürüyor. İkincisi bunu duyunca aynı hamleyi yapıyor; hatta yüzde on beş indiriyor. Birincisi cevap veriyor: yüzde yirmi. Üç ay sonra ikisi de kâr marjlarını eritmiş, kaliteden kısmaya başlamış, çalışanları tükenmiş durumda. İkisi de aynı müşteri sayısına sahip, a

Satışlar düşer, projeler aksar, ekipler yorulur. Çoğu kurum hemen tek bir neden arar. Oysa gerçek cevap çoğu zaman kaynaklarda, sistemde, liderlik davranışlarında ve amaçta birlikte saklıdır. Aristoteles’in 4 neden teorisi, kurumsal sorunları daha derinden okumak ve daha isabetli çözümler üretmek için güçlü bir düşünme çerçevesi sunar.

Bir kurum neden her şeyi görüyor gibi görünürken asıl gerçeği kaçırır? Bu yazı, Platon’un Mağara Alegorisi’ni bugünün toplantı odalarına taşıyor. Eski başarıların nasıl kör noktaya dönüştüğünü, değişim direncinin neden yalnızca inat olmadığını ve liderlerin kurumlarını gölgelerin konforundan nasıl çıkarabileceğini anlatıyor.

Yapay zekâ yöneticilerin yerini alabilir mi? Bu sorunun cevabı ne "evet" ne de "hayır". Çünkü soru yanlış kurulmuş. Koçluk pratiğinden onlarca yıllık deneyim ve güncel araştırmalar şunu gösteriyor: YZ raporları özetler, veriyi işler, trendleri tahmin eder. Ama güven inşa edemez, anlam üretemez, çatışmayı dönüştüremez. Asıl tehdit, YZ'nin yöneticinin yerini alması değil, yöneticinin kendisini YZ kadar mekanik hale getirmesi.

Nietzsche’nin Üstün İnsan kavramı, Liderlik üzerine bildiğimizi sandığımız birçok şeyi yeniden düşündürüyor. Gerçek liderlik sadece hedef tutturmak, ekip yönetmek ya da sonuç üretmek midir, yoksa insanın önce kendi korkularını, konforunu ve sınırlarını aşması mı gerekir? Bu yazı, gücün gösterişini değil, karakterin derinliğini merkeze alarak liderliğe daha cesur, daha sarsıcı ve daha sahici bir yerden bakmaya davet ediyor.

İş dünyasında, şirketlerde güç asimetrisi, yöneticiler ile astlar arasındaki yetki ve etki farkını ifade eder. Hiyerarşik yapılar gereği her organizasyonda belirli bir güç dağılımı vardır; ancak bu güç dengesizliği kötüye kullanıldığında ciddi sorunlar ortaya çıkarBu yazıda şirketlerdeki güç asimetrisinin nasıl ortaya çıktığı, hangi şekillerde kötüye kullanılabildiği, ne gibi belirtilerle kendini gösterdiği, sonuçları ve etkileri ile bu soruna karşı alınabilecek önlemler ele

Platon, "günümüz iş dünyasına baksa, CEO’lar kâr tanrılarına tapıyor; oysa liderlik, bilgeliğin ışığında toplumu yüceltmeli "diye haykırırdı. Filozof-krallarını modern gökdelenlere taşıyarak, etik ve vizyonu her şeyin üstünde tutardı. Aristoteles ise, "rekabetin pençesinde erdemle pragmatizm dans etmeli"derdi. Ona göre liderlik, kaosta dengeyi bulan, teknolojiyi dizginleyen ve çalışanları sömürmeden kârı koruyan bir sanattır. Peki, günümüz liderleri bu devlerin sınavından geç

Koçluk becerisi (Coaching Skills) artık tüm dünyada kurumsal alanda yer alan lider ve yöneticiler için temel bir liderlik ve yöneticilik becerisi olarak kabul edilmektedir Günümüz iş dünyasında liderlerin yalnızca yönlendirici ve denetleyici rollerle sınırlı kalması yeterli değildir. Etkili bir liderin temel koçluk becerilerine sahip olması, çalışanlarının gelişimini desteklemesi ve onların potansiyellerini en üst düzeye çıkarmalarına